Últimes opinions:

Escriu i envia la teva opinió per correu electrònic. Indica un Nom o pseudònim i un Tema.

Si vols utilitzar un correu anònim: ves a Gmail. Usuari: opinio.anonima Contrasenya: anonimat. Envia el teu missatge a vilamajoropina@gmail.com

No es publicaràn opinions sense nom o pseudònim.

Doneu un cop d'ull als últims comentaris:

Al peu de cada opinió trobareu un enllaç per deixar-hi els vostres comentaris. Participeu-hi.

____________________________________________________________________________

Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris M.M.. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris M.M.. Mostrar tots els missatges

dissabte, 12 de març del 2011

Diario de campaña: corresponsal de guerra. (2ª parte)

TOPO: Mamífero insectívoro; animal que vive bajo tierra, o habitante de Ubrique, cercano a la familia de “Jesulín”.
“¡Ey adiós, no me empujes!...”  me mira, no me recuerda. “¡Claro aquí recogiendo a los niños del cole! no??” – “¡Sííí !, tu eres el que estaba el otro día en la reunión, perdona esqueeeee… – baja la voz-  hoy voy en misión especial, soy un topo”. -“ ¿¿COMOO??.- “Sí, se trata de introducirte en un partido político sin despertar sospechas y sacar toda la información… quién está, de que hablan, de su programa, estrategias, después pasas tus informes… tienes que ser un tío “echao palante”, con desparpajo, cada uno tiene su estilo, TOPO GIGIO, o TOPO HISPANICUS”. – “¿ y no hay tías?” Le pregunto. – “Pocas, no funcionan, a cazar vamos los tíos. Hay topos que hasta escuchan proposiciones deshonestas, ya sabes… te doy un puesto de trabajo en mi empresa, cenas gratis”.-“ ¡Vaya mercado! És como la teletienda 2 X 1- mira, hubo un partido, que casi toda su lista eran topos (más que un partido, parecía una topera), imagina que resultado sacaron”.
-“En las reuniones ya ves al “cap de llista” paranoico, viendo topos por todas partes: éste toma notas y no dice nada, aquél se ha marchado antes de acabar con una disculpa…”
-“Esteeeee, bueno tengo prisa” -me dice cortando la conversación- noto como si se  cerniera sobre mi , una mirada de sospecha. 

QUEDA CLARO QUE SI NO TIENES POR LO MENOS UN TOPO EN TU PARTIDO, NO ERES NADIE. 

M.M.
Continuará

divendres, 11 de març del 2011

Diario de campaña: corresponsal de guerra. (Iª parte)

…  ¿No te gustaría ir en una lista política a trabajar para el pueblo? Oigo una voz susurrante mientras como . Me giro y veo a la persona que me ha hablado, me hace gracia, me halaga,que haya pensado en mi y me cita en el local tres días después. Al poco me surgen las preguntas: No sabe que opción política voto; solo hemos tenido alguna conversación intrascendente, la curiosidad me puede.

Busco rápidamente información: en la web del ayuntamiento, revistas, hago unas llamadas para recabar alguna propuesta de gente con conocimientos técnicos, con lo que hago un borrador de propuestas y me presento con la carpeta bajo el brazo. Me recibe la persona y un compañero, me interrogan con preguntas tipo: “ ¿tu familia y amistades te votarían?, ¿a qué te dedicas? ¿Tienes estudios?, ¿Qué número de la lista habías pensado?”, contesto con un si, no , no sé (no esperaba éste interrogatorio). Cuando pienso que han acabado, intento abrir mi carpeta/borrador, pero me citan para otro día en medio de llamadas de móvil sin parar… bueno el proyecto pueblo para otro día.

El día de la reunión ya éramos como una docena de personas examinándome como si estuviera bajo una lupa gigante, en ésta ocasión solo escucho: vomitadas en contra del actual ayuntamiento, hablan de la lista, y ¿Qué hay de lo mío? (      ...    ) ¡qué decepción!... ni un proyecto… Bueno si eso me llamáis (me despido).

Llego a casa con olor a “AFTER” (humo y vómito), reflexiono sobre el asunto, es curioso que en éste pueblo cuando un bar cierra sus puertas, se convierte en la sede de un partido político.

He continuado buscado información y no, no todos son alimañas, hay algún partido con grupos de trabajo serios.

M.M.

CONTINUARÁ…